fb pixel
Covid-19, Opinie

Het coronavirus en de diepere regionen van ons immuunsysteem I

Bron: Unsplach

Auteur: Silvio Verbeek

Tijdens de SARS-uitbraak in China in 2003 liet dr. Deng Tie-tao, een bekende arts in de Chinese geneeskunde verbonden aan een universitair ziekenhuis in Guangzhou, de wereld zien dat behandelingen met Chinese medicijnen effectiever bleken te zijn tegen SARS dan de standaardbehandeling in het ziekenhuis. Door gebruik te maken van medicinale kruiden uit de Chinese geneeskunde slaagde hij erin om alle patiënten onder zijn hoede te genezen.

De hele wereld volgt momenteel de ontwikkelingen van het nieuwe coronavirus (2019-nCoV). Wat echter niet veel mensen weten, is dat de traditionele Chinese geneeskunde opnieuw een belangrijk onderdeel is van de officiële behandelingsrichtlijnen in China.

Van de westelijke Han-dynastie tot het einde van de Qing-dynastie kreeg China, naar verluidt, te maken met meer dan 300 grootschalige plagen. En het is altijd de Chinese geneeskunde geweest die met succes werd gebruikt om de verspreiding van epidemieën onder controle te krijgen. Doorheen de geschiedenis van China zijn er ook nooit soortgelijke rampen geweest, zoals de Spaanse griep of de Zwarte Dood, wereldwijde plagen die tientallen miljoenen mensen het leven kostte.

Dus waarom waren – en zijn – deze Chinese medicinale kruiden dan zo effectief? Het antwoord ligt in de manier waarop Chinese geneeskunde kijkt naar het menselijke lichaam, ziekte, leven en het universum. Zoals het gezegde luidt: “het antwoord ligt in de vraag opgesloten”: als je een situatie anders bekijkt en een andere vraag stelt, zul je waarschijnlijk een ander antwoord vinden en een andere benadering om met diezelfde situatie om te gaan.

Claude Bernard (links) en Louis Pasteur (rechts) | Wikipedia

De interne omgeving
In tegenstelling tot Louis Pasteurs kijk op ziekte volgens de theorie van de ziektekiem, liggen de basisprincipes van de Chinese geneeskunde veel dichter bij de “balans van de interne omgeving”-benadering die Pasteurs vriend, Claude Bernard, had voorgesteld (“le milieu intérieur”). Bernard, een Franse fysioloog en door sommigen ‘een van de grootste van alle wetenschappers’ genoemd, dacht dat we alleen vatbaar worden voor besmettingsgevaar – zoals virussen – als het interne evenwicht wordt verstoord.

Er zijn tenslotte op elk moment miljarden virussen en bacteriën in ons lichaam aanwezig. Dus waarom worden we soms ziek en soms niet? En als een virus ‘rondgaat’, waarom worden sommige mensen dan ziek en andere niet? Laat me je eens vragen: weten we wel hoeveel mensen het coronavirus al door hun systemen hebben gehad en NIET ziek zijn geworden? Nee, dat weten we niet.

De gerenommeerde Frans-Amerikaanse microbioloog René Dubos (1901-1982) was het met Bernards principe eens toen hij zei: “De meeste microbiële ziekten worden veroorzaakt door organismen die in het lichaam van een normaal individu aanwezig zijn. Ze worden de oorzaak van ziekte wanneer er zich een storing voordoet die het evenwicht van het lichaam ontregelt.”

Dus als we net als Bernard en Dubos ziekte anders zouden bekijken en onszelf een andere vraag zouden stellen, dan zouden we waarschijnlijk een ander antwoord vinden en een andere benadering om met ziekte om te gaan.

Voor de geïnteresseerden onder jullie: op Chinese socialemediaplatforms circuleert sinds de uitbraak een kijk op het coronavirus vanuit het perspectief van de Chinese geneeskunde. Volgens de Chinese geneeskunde wordt het coronavirus beschouwd als “interne klamme toxiciteit”. Klamme toxiciteit blijft hangen en klampt zich aan een ziek persoon vast zoals “olie die zich mengt met bloem”, het heeft weinig van doen met een virus dat van buiten komt. Volgens waarnemingen in Wuhan, waar het coronavirus voor het eerst uitbrak, worden de beginfasen van de virale infectie niet noodzakelijkerwijs gekenmerkt door typische longontstekingsverschijnselen zoals koorts en hoesten. Alle gevallen die dokters in de Chinese geneeskunde tot nu toe tegenkwamen, hadden symptomen zoals een dik wit kleverig tongbeslag, een teken van klammigheid die blijft hangen.

De diepere regionen van ons immuunsysteem

Dan zou men zich kunnen afvragen: Hoe kunnen we ons immuunsysteem sterk genoeg houden, zodat – volgens René Dubos – virussen en bacteriën die in ons systeem aanwezig zijn het evenwicht van het lichaam niet verstoren en ons ziek maken?
Wetenschappers kennen het antwoord niet. En het westerse medische establishment met haar erfenis van Louis Pasteur jaagt nog steeds op ziektekiemen. Sommige onderzoeken suggereren dat stress een verlaagd immuunsysteem kan veroorzaken, wat impliceert dat onze mentale toestand ook een rol speelt bij het functioneren van het immuunsysteem.

De meeste planten hebben antibacteriële en antivirale eigenschappen, anders hadden ze geen bacteriën, virussen en schimmels overleefd. Dus ja, je zou medicinale kruiden kunnen gebruiken om het deel van het immuunsysteem dat gecompromitteerd is te behandelen, zoals Chinese geneeskunde met succes heeft aangetoond. En ja, je zou ook zeer hoge doseringen vitamine C kunnen innemen zoals de beroemde Nobelprijswinnaar dr. Linus Pauling voorstelde. Je zou ook meer voedingsmiddelen kunnen nemen waarvan bewezen is dat ze antivirale eigenschappen hebben, zoals knoflook, gember, citroen, enz. Maar al deze “externe” dingen hebben nog steeds de aanwezigheid nodig van een veel dieper liggend “mechanisme” in ons wezen om effect te kunnen genereren.

Niet alleen een zak chemicaliën

Laten we eens kijken wat sommige oud Chinezen beschouwden als de diepere regionen van ons immuunsysteem.
Als holistische vorm van geneeskunde heeft de Chinese geneeskunde nooit een conceptuele tweedeling aangebracht tussen lichaam en geest, zoals onze westerse wetenschap dat wel heeft gedaan. Voor de oud Chinezen was er maar één wezen dat zich op verschillende niveaus manifesteerde: dat wat aan de oppervlakte te zien was, werd het lichamelijke of ‘aardse’ deel genoemd, en dat wat in de diepere gebieden bestond en onzichtbaar was, werd het mentale of ‘hemelse’ deel genoemd. Er werd gedacht dat dit onzichtbare “hemelse” deel een beslissende invloed had op de werking van het fysieke lichaam, veel meer dan enige invloeden van buitenaf.

De oude Chinese geneeskunde werd sterk beïnvloed door het Taoïstische gedachtegoed. Beoefenaars van het Taoïsme streefden ernaar hun volledige potentieel als mens te ontwikkelen en spirituele onsterfelijkheid te bereiken. De Taoïsten keken in feite niet naar een mens als een fysiek wezen met een spirituele ervaring. In plaats daarvan zagen ze een mens als een spiritueel wezen met een fysieke ervaring. Hun lichamelijkheid werd eerder gezien als een projectie van hun onzichtbare “hemelse” energie. In plaats van zichzelf te zien als een ‘zak chemicaliën’ met RNA, DNA en eiwitten, waren ze van mening dat hun ware zelf op het diepste niveau ‘opgebouwd’ was uit Waarachtigheid, of Zhēn 真. Vandaar hun streven om “terug te keren naar de oorsprong en terug te gaan naar Waarachtigheid” (返本歸真).

Om weer hun onsterfelijke zelf te kunnen worden, werd ‘Waarachtigheid’ beschouwd als het hoogste kenmerk van het universum dat belichaamd moest worden. Ja, het zou een tijdje gaan duren om geestelijke onsterfelijkheid te bereiken… dus ontwikkelden ze allerlei methoden om ziekten te voorkomen en een lang leven te leiden. Dat is waar allerlei inzichten en technieken in de Chinese geneeskunde vandaan komen.

Waarachtigheid cultiveren

De oude Chinese geneeskunde stelde zich voor, dat “ziek worden” van “kwaadaardige energie” – een term die in de Chinese geneeskunde nog steeds wordt gebruikt om invloeden te beschrijven die ziekten veroorzaken – uiteindelijk allemaal voortkomt uit het feit dat we niet in pas lopen met de kenmerken van het universum en met onze eeuwige zelf. De diepste gebieden van ons wezen en van ons immuunsysteem bevinden zich in de onzichtbare “hemelse” delen, een spirituele energie die het best kan worden omschreven als Waarachtigheid. Uiteindelijk is het enige dat “kwaadaardige energie” in ons wezen kan laten intrekken het tegenovergestelde: “niet waarachtig zijn” – of BùZhēn 不 真! Diep van binnen weten we wanneer we niet in lijn zijn met Waarachtigheid, mensen hebben een ingebouwd kompas hiervoor. En tenslotte zullen onze lichamen aan de oppervlakte het ook laten zien, door een virus aan te trekken of een koudje te pakken en “ziek te worden” …

Het verhaal gaat dat Louis Pasteur op zijn sterfbed afstand deed van zijn ziektekiem theorie, en zei: “Mijn vriend, Claude Bernard, had gelijk, een micro-organisme is niets. De interne omgeving is alles.”

Ik vraag me soms af wat er zou zijn gebeurd als Pasteur eerder in zijn leven naar zijn vriend Bernard had geluisterd. Onze westerse geneeskunde zou zich dan misschien hebben ontwikkeld in lijn met de ziektekiemtheorie van Pasteur. Misschien zouden mensen zich dan allemaal richten op het handhaven van een sterk ‘immuunsysteem’ en een evenwichtige ‘interne omgeving’. Misschien zouden er zelfs veel mensen zijn die de diepere, onzichtbare regionen van hun immuunsysteem zouden begrijpen en Waarachtigheid zouden cultiveren!
In ieder geval zouden minder mensen zich gek laten maken door het nieuwste virus ‘daarbuiten’, en zouden meer mensen naar binnen kijken en zich zorgen maken over het niet belichamen van Waarachtigheid.

Silvio Verbeek kreeg onderwijs van artsen in de Chinese geneeskunde in Amerika en Taiwan, is een dokter in de Chinese geneeskunde, en doet al meer dan 30 jaar proefondervindelijk onderzoek naar de effecten van de diepere regionen van het immuunsysteem volgens oud Chinese cultivatiescholen.

Hebt u ook een uitgesproken mening die u graag wilt ventileren? Stuur ons uw tekst toe en als wij hem geschikt vinden, publiceren we hem op onze site met vermelding van uw naam of, als u dat liever heeft, anoniem. Stuur uw tekst naar info @ delantaarn . info

Deel dit artikel en laat zo meer mensen weten over De Lantaarn

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on telegram